Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Σπαγγέτι με μανιτάρια

πιάτο με μακαρονια και σαλτσα μανιταριων



 5 μεγάλα μανιτάρια ,2 κρεμμύδια,αλάτι πιπέρι κόκκινο μαύρο,λίγη ρίγανη ,ένα κύβο λαχανικών,μια κουταλιά σούπας ντοματοπελτέ,λίγο μπούκοβο ( αν σας αρέσει η πικάντικη γεύση)ένα πακέτο μακαρόνια νούμερο 10,λίγο νερό,ελαιόλαδο

Κόβετε τα μανιτάρια σε φέτες αρκετά λεπτές από τα έχετε καθαρίσει πρώτα και τα έχετε πλύνει.
Το ίδιο μέγεθος κόβετε φέτες και τα κρεμμύδια.
Τα σωτάρετε πρώτα με το ελαιόλαδο και μετά βάζετε το αλάτι τα πιπερια και τη ρίγανη ,επίσης βάζετε και τον κύβο λαχανικών.
Ρίχνετε και τον ντοματοπελτέ μαζί με το νερό και τα αφήνετε να βράζουν σιγανά.


Αφού βράσει το νερό στο οποίο έχετε ρίξει και αλάτι,ρίχνετε μέσα τα μακαρόνια
Δεν τα βράζετε πολύ να μην λασπώσουν..Εξαρτάται βέβαια και από το γούστο του καθενός εγώ τα κάνω αλντεντε...

 Τα σουρώνετε και ρίχνετε λίγο κρύο νερό για να μην κολλάνε.
Σε ένα μπρίκι ζεσταίνετε λίγο ελαιόλαδο μαζί με μια κουταλιά του γλυκού κόκκινο πιπέρι ,όταν κάψει αρκετά το ρίχνετε πάνω στα μακαρόνια και ανακατεύετε καλά να πάει παντού.
Βάζετε τα μακαρόνια σε πιάτο και ρίχνετε από πάνω τα μανιτάρια,αν θέλετε ρίχνετε και κεφαλοτύρι στο πιάτο γιατί του πάει πολύ σαν γεύση ,επειδή όμως είναι ένα πιάτο νηστίσιμο είναι στη δική σας κρίση,σαλάτα ΄τι σας αρέσει ,είναι πεντανόστιμο και χορταστικό
                                  ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ!!!!!!

Ο πόνος είναι ζωή....

Ενα ρόζ ομορφο τριαντάφυλλο
Πόνος,οξύ και δυνατό συναίσθημα...
Σε κάνει να νιώσεις πολύ βαθιά συναίσθημα ,σου κόβει την ανάσα και σου σφίγγει το λαιμό σαν να είναι η τελευταία φορά που θα ρουφήξεις το ζωογόνο αέρα...
Ίσως αν ψάξεις σ αυτό το τόσο ψυχοφθόρο και δυνατό συναίσθημα να βρεις κάτι καλό ...ίσως σε μερικούς λειτουργεί θετικά και τους κάνει πιο καλούς ανθρώπους,τους μαλακώνει
Όπως ένα τριαντάφυλλο που που θα σε τσιμπήσει με τα αγκάθια του αλλά θα σε σε ανταμείψει με το άρωμα και το χρώμα του.
Άλλους πάλι θα τους κάνει σκληρούς,άπονους εκδικητικούς ζηλόφθονες...
Αυτό το τόσο δυνατό συναίσθημα πρέπει να το στρέφουμε μόνο προς καλό μας και καλό όλων να μας κάνει πιο πράους πιο συμπονετικούς πιο γήινους απαλλαγμένους από υπεροψία και σνομπισμό..
Γιατί πάντα από κάτι κακό πρεπει να προσπαθήσουμε να βρούμε κάτι όμορφο ζεστό και θετικό..
Να εξυψωθούμε σαν άτομα και έτσι θα δημιουργήσουμε σιγά σιγά μια κοινωνία με καλύτερα πλάσματα.
Θα έρθει ίσως η μέρα που δε θα έχει πόνο,πείνα ,αρρώστια,φτώχεια,λύπη,απαισιοδοξία και όλα αυτά που μας μαυρίζουν τις στιγμές της ζωής μας.
Ας ξημερώσει ένα τέτοιο αύριο με όλα τα όμορφα από το τριαντάφυλλο που λέγεται ζωή,ας φροντίσουμε όμως και μεις γι αυτό...............

Τι ηλικία έχει η ψυχή?

Ηλικία,χρόνος,φεύγει περνάει γρήγορα ο καιρός και εμείς έρμαια του..
Χάνεται ανελέητα η ζωή και ούτε καν μας ρωτάει,πόσα ζήσαμε? πόσα θέλαμε να ζήσουμε?
Τι ευκαιρίες αφήσαμε και χάθηκαν είτε από παρέμβαση άλλων είτε γιατί η ζωή δεν στάθηκε γενναιόδωρη με σένα όσο με άλλους
Τι όνειρα θάψαμε βαθιά στις άκρες του μυαλού και της ψυχής
Τι κακές συγκυρίες δεν μας άφησαν καν να υλοποιήσουμε τα απλά καθημερινά μας Θέλω
Το μόνο που αφήνει αλώβητο και δεν δεν μπορεί να αλλοτριώσει αν εμείς δεν τον αφήσουμε είναι η ψυχή μας,το πνεύμα μας...
Η ψυχή μένει πάντα νέα ...
Ίσως ει πάνω σημάδια,άλλοτε βαθιά σαν χαρακιές από μαχαίρι κοφτερό,κι άλλοτε απλά τσαλακώματα αλλά μένεις αιώνια νέα...
Έχει τη ροδαλότητα από τα μάγουλα μωρού,το γέλιο το αθώο ενός χαρούμενουπαιδιού και τα χρώματα μιας πολύχρωμης πεταλούδας
Πρέπει να φροντίζουμε να την κρατάμε έτσι γιατί μόνο η ψυχή και το πνεύμα μας είναι η παρακαταθήκη που αφήνουμε πίσω μας όταν εμείς δε θα είμαστε πιά εδώ
Είναι εύκολο αρκεί να έχουμε τη δύναμη και τη διάθεση να προσπαθήσουμε γι αυτό...υπάρχουν άνθρωποι που βλέποντας τους σε παρακινούν να γίνεις έτσι κ εσύ να ζεις απλά και καθαρά την κάθε στιγμή σου να ενθουσιάζεσαι σαν μικρό παιδί και ας μετράς χρόν ια στην πλάτη σου,να ΖΕΙΣ...αυτό μόνο φτάνει
Ας παραδειγματιστούμε από θετικά χαρούμενα και ζωντανά άτομα κι ας φροντίσουμε η ψυχή μας να είναι για πάντα ένα γελαστό και ροδαλό μωρό

Μια μεγάλη συγγνώμη....

Μέρα συγχωρήσεως σήμερα,μέρα με τον εγωισμό να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα...
Ποιος όμως από μας έχει τη δύναμη να συγχωρήσει πραγματικά?
Σκέφτομαι πολλές φορές ότι έχω κάνει λάθος εκτιμήσεις προσώπων, καταστάσεων και γενικά παρασύρθηκα από κάποια συναισθήματα και από κάποια προσωπεία ανθρώπων...
Δεν θεωρώ ότι εγώ τα πάντα έπραξα σωστά στη ζωή μου δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από όλα αυτά ούτε είμαι άμοιρη ευθυνών για κάποια πράγματα σ αυτή τη ζωή.....
Δεν είναι υγιές εξάλλου να θεωρούμε ότι είμαστε στον αφρό,αρκεί η συγχώρεση,η συγγνώμη και η αλλαγή της σκέψης και της συμπεριφοράς μας να είναι ουσιαστική...
Ο εγωισμός έχει πάντα την πρώτη θέση σε όλες τις καταστάσεις της ζωής μας και πάντα ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογία για μας και τα λάθη είναι πάντα των άλλων...
Αλλαγή σκέψης λοιπόν και νοοτροπίας όχι μόνο μια μέρα το χρόνο αλλά γενικότερα στη ζωή μας...
Έτσι πρώτα θα κάνουμε καλό σε μας γιατί όσο μέσα σου είσαι θυμωμένος τόσο πληγώνεις τον εαυτό σου...και άρα πάλι πονάει η δική σου ψυχή
Αλλαγή ουσιαστική και προσπάθεια να δούμε με άλλο μάτι τον κόσμο τη ζωή και ίσως φτιάχνοντας τον δικό μας ψυχικό κόσμο να βοηθήσουμε και όλους αυτούς που μας περιβάλλουν

Ρομαντισμός και σκέψεις αγνές

Ρομαντισμός και σκέψεις αγνές σε μια ζωή που έχει φυλακίσει όλα μας τα συναισθήματα.
Ευτυχώς ό ουρανός είναι ακόμη γαλάζιος και το φως μας κατακλύζει από παντού,και μακάρι να φωτίσει λίγο και τις ψυχές μας
Θέλεις να σκεφτείς θετικά να χαμογελάσεις και κάπου εκεί τρυπώνει  η μαύρη καθημερινότητα μας και φυλακίζει τα λουλούδια ανάμεσα στα σίδερα ,σίδερα κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Γιατί ο κόσμος έχασε τη λάμψη του? γιατί όλοι περπατούν με το βλέμμα άδειο και σκυθρωποί γιατί όλο και κάτι άλλο τους πλανεύει το νου?
Γιατί δεν κοιτάνε μόνο μπροστά και δίπλα τους στις μικρές χαρές της ζωής  και στα απλά μικρά καθημερινά πράγματα?
Γιατί όλο κι κάτι μας λείπει και νομίζουμε ότι φροντίζοντας τα υλικά θα καλύψουμε και το κενό της ψυχής μας?
Να αλλάξει η σκέψη καθενός χωριστά να αλλάξει η νοοτροπία
Ονειρεύομαι ένα όμορφο μέρος που θα μένουν μόνο αγνοί ρομαντικοί και όμορφοι εσωτερικά άνθρωποι....που να είναι άραγε?
Μήπως μέσα στον καθένα μας?
Ας κοιτάξουμε βαθιά και ας ακούσουμε μια μικρή αδύναμη φωνούλα που φωνάζει ΖΗΣΕ!!!
Ζήσε απλά ,ζήσε αληθινά ,ζήσε ρομαντικά και με το μυαλό και τη σκέψη καθαρή

Kαι κάπως έτσι...

Και κάπως έτσι σου έρχεται μια επιθυμία να πεις  όσα σκέφτεσαι όσα φροντίζεις να έχεις καλά φυλαγμένα στην άκρη του μυαλού στη μέση της ψυχής,να νιώσεις ελεύθερος ,άνετος γεμάτος από τη λύτρωση ότι φύγαν αυτά που σου τρώγανε το είναι που σου μαύριζαν τον κόσμο σου τον ευαίσθητο κόσμο της ψυχής σου....
 Αλλά που να τα πεις;
Ποιος είναι αυτός που θα τα ακούσει με ευλάβεια και σεβασμό?
Που είναι αυτός ο άνθρωπος που θα βάλει πίσω τα δικά του εγωιστικά θέλω και θα γίνει μαξιλάρι να γείρεις την ψυχή σου?
ΚΑΝΕΝΑΣ!!!!!
Γεμίσαμε με εγωιστές ..φουσκωμένα από έπαρση άτομα
Από μιζέρια και γκρίνια ,που τους νοιάζει ο εαυτουλης τους και μόνο αυτός
Που πριν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου έχουν να σου πουν ότι τάχα μου
κάτι πιο σοβαρό τους συμβαίνει
Και λες μα να σε βοηθήσω ,πες μου όταν με χρειαστείς και δε σου λέει ποτέ αλλά σε βάζει στη γωνία σαν παλιό χρησιμοποιημένο παιχνίδι που ποτέ ίσως δεν το διάλεξε με χαρά για να παίζει αλλά το φορτώθηκε από ανάγκη γιατί κάποτε κάποιοι με χαρά του το κουβάλησαν νομίζοντας ότι θα του αρέσει....
Και τότε έρχεται η απογοήτευση ,οι ενοχές πως ίσως κάτι δεν κάνεις καλό,το ψάχνεις,το ζυγίζεις
του δίνεις διάφορες διαστάσεις μπας και καταλάβεις
Αλλά μπα...οι απορίες όσο πάνε και θεριεύουν και χρειάζεσαι πολλή δουλειά ..και εκείνη την κατάλληλη στιγμή που όλα γυρνάνε ανάποδα στο μυαλό σου και λες...ΦΤΑΝΕΙ
Πας παρακάτω αλλάζεις νοοτροπία και ιδιοσυγκρασία δε σε πειράζουν πια όσα σε πείραζαν
γιατί ξέρεις πως όποιος είναι λογικός και ανυστερόβουλος θα δει κάτι καλό κάποια στιγμή και σε σένα και θα σε εκτιμήσει δεόντως
Η στιγμή θα έρθει κάποτε που θα δικαιωθείς και θα δικαιώσεις και όσους σε στήριξαν με όποιο τρόπο
Θα έρθει και μαζί με τη λύτρωση σου, θα δώσει στον καθένα ότι του αξίζει

  • Προσοχή!!! η ζωή μας η ίδια αν δεν της φερθούμε καλά και σωστά είναι ο μεγαλύτερος εκδικητής μας